عرق دست ها و پاهایم دیوانه ام کرده. آمده بیمارستان کنار دانشگاه تا شاید درمانی پیدا کنم. به هزار زحمت پزشک طرح پایش سلامت را راضی کرده ام به دکتر متخصص معرفی ام کند. کلی توضیح داده ام که نه کمبود کلسیم است و نه کم خونی. قید کلاس زبان را زده ام و نشسته ام در اتاق انتظار بخش غدد. نود درصد کسانی که اطرافم هستند مسنند و اغلب به خاطر دیابت آنجا هستند. یکی شان حالش خیلی بد است. تمام دیشب را در اورژانس بوده و بهتر نشده. سرگیجه دارد، روی صندلی هم نمی تواند صاف بنشیند. پزشک دوباره ارجاعش می دهد به اورژانس. طی یک ساعت انتظار فهمیده ام تمام پزشکانی که در اتاق نشسته اند دستیاران فوق تخصص غدد هستند. یکی شان اما فقط فشار خون می گیرد، پشت میز هم نمی نشیند. نوبتم که می شود می روم داخل. وقتی در جواب دکتر می گویم مشکلم عرق کف دست است زیاد خوشش نمی آید. مشکلم در برابر این همه بیمار دیابتی ... به نظر می رسد. جواب آزمایشم را نگاه می کند: تو بیمارستان طالقانی هم که آزمایش تیرویید دادی...هم... همکارانش می خندند ولی من منظورش را نمی فهمم! ادامه می دهد: ببین ما آزمایش های اینجا رو قبول نداریم، می نویسم بری... این یکی دیگر نمی تواند بفرستدم پی نخود سیاه. قبل از اینکه جمله اش را تمام  کند توضیح می دهم که از بچگی چندین بار آزمایش تیرویید داده ام. می دانم مشکل از جای دیگر آب می خورد. رضایت می دهد به  جای آزمایش غدد تیروییدم را چک کند. مقنعه ام را می زنم بالا، گردنم را ببیند. همین طور که با دوستانش حرف می زند گاهی می گوید"قورت بده" بعد تازه یادش می افتد باید بیاید دست بگذارد رو گلویم و اینبار کمی جدی تر"قورت بده" دیگر چیزی برای پایین دادن نمانده، حس می کنم دارم زبان سومم را می بلعم که قانع می شود تیروییدم سالم است. برگه معرفی نامه را گذاشته جلویش که بنویسد مشکل خاصی ندارم. لابد چون مرض قند ندارم و تیروییدم هم سالم است. نمی خواهم به این زودی تسلیم شوم. دارم برایش توضیح می دهم شنیده ام که می تواند از کبد باشد که همان پسری که فشار خون می گرفت می آید بالا سرم. به گمانم رزیدنت است. اول برگه معرفی نامه را می خواند و بعد نگاه می کند به دست هایم. دست هایم هم لطف کردند و شرمنده ام نکردند جلوی دکتری که کلا مشکلم را مشکل نمی داند. دست هام خیس خیسند. رزیدنت با هیجان دست می کشد کف دستم و به دوستانش نشان می دهد: ببین... خیلیه ها... خیلی عرق می کنه... اینجوریشو ندیده بودم... کِیا اینجوری میشه؟(خطاب به من) می گویم معلوم نیست. همچنان هیجان زده است. می گوید: دکتر تو غدد درون ریز اگه از تیرویید نباشه از چی می تونه باشه؟ دکتر اما همچنان سرد است. می گوید زیاد پیگیر نباش. هیچ وقت کاملا خوب نمی شود. پسر رزیدنت اما چیز دیگری می گوید: حتما پیگیری کنیا. برو دنبالش. به ماهم خبرش رو بده. لبخند می زنم و از اتاق می آیم بیرون. مهم نیست که نتیجه نگرفتم، اولین بار بود کسی با این همه هیجان و اشتیاق و بدون کراهت به دست هایم نگاه می کرد.